GMINA RABA WYŻNA. W niewielkiej Sieniawie są aż dwa miejsca, które warto odwiedzić podczas długiego majowego weekend5dworeku. Tym bardziej, że to tędy często jada kierowcy chcący uniknąć korków na Zakopiance. W Sieniawie stoi na wzgórzu piękny szlachecki dworek, typowo Polski, tuż przy nim widać drewniany kościółek p.w. św. Antoniego. Oba obiekty pochodzą z XVIII wieku.

Dworek w Sieniawie. Budynek wzniesiono w połowie ubiegłego wieku. To typowy dworek szlachecki z gankiem wsparty na sześciu kolumienkach i kryty gontowym dachem. W XVIII wieku Sieniawa należała do Pieniążków. Przed dwustu laty kolejnym właścicielem została rodzina Jastrzębiec Borowskich, końcem XIX wieku Zdunowie, dawni właściciele Skawy. Maria z Borowskich wyszła za mąż za Józefa Zduna. W 1890 roku od Wilkoszewskich zakupili oni folwark w Rabie Wyżnej, który trzy lata później przejął ic6kantonih syn Jan Zdun, po nim odziedziczyła go jego córka Wanda, która wyszła za mąż za Kazimierza Głowińskiego, starostę nowotarskiego. Dworek podczas II wojny światowej był stałym miejscem kontaktowym żołnierzy AK. W 1944 roku często posiadłość odwiedzały oddziały I Pułku Strzelców Podhalańskich oraz partyzanci, którym właściciele wielokrotnie pomagali. Z Sieniawy do partyzantki w Gorcach wyruszył Jan Głowiński, syn ostatniej właścicielki majątku. Walczył w I Pułku Strzelców Podhalańskich w batalionie Lamparta. W lutym 1945 roku sieniawski dworek uwłaszczono.

Kościółek p.w. Świętego Antoniego w Sieniawie włączony do szlaku gotyckiego pochodzi z 1740 roku. Zbudowany z drzewa jodłowego, zewnętrzne płazy ma obite deskami. Od strzechy aż do sobót (kamiennych podmurówek), pokryty jest gontami. Nie ma wieży, jedynie sygnaturkę. To perełka ciosiołki góralskiej – jak twierdzą znawcy. Kiedyś był prywatną kaplicą dziedzica Sieniawy. Kościółek jest maleńki, jego nawa ma powierzchnię jedynie około 49 metrów kwadratowych. Są w nim relikwie Św. Antoniego, ołtarze późnoborokowe, a nieomal wszystkie sprzęty pochodzą z XVIII wieku. Na głównym ołtarzu obraz Świętego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ołtarz po lewej stronie z przepięknym obrazem Matki Boskiej sieniawskiej z XVIII oraz obrazem Św. Andrzeja Apostoła. W górnej części ołtarza podziw budzi wizerunek Św. Franciszka z Asyżu. Po prawej stronie ołtarz Św. Józefa z dwunastoletnim Jezusem. Na górze ołtarza obraz Św. Barbary. Nie są znani autorzy tych dzieł. Wszystkie ołtarze były odrestaurowywane w latach sześćdziesiątych XX wieku. Wokół rosną 200-letnie lipy zabytki przyrody, tworzą wyjątkowy klimat.

Tekst i fot. Beata Szkaradzińska